“เคยท่องศัพท์แล้วก็ลืม เสียเวลาแล้วไม่ได้อะไร ก็เลยเลิกท่อง”

อันนี้ได้ยินหลายคนบ่นมาก ตัวครูม่อนเองก็เจอเหมือนกัน แต่ขอถามจริงๆนะคะ

ท่องศัพท์แล้วลืมเนี่ย มันไม่ได้อะไรจริงๆเหรอ?

การเรียนคำศัพท์มันไม่ใช่ all-or-nothing คือ ไม่ใช่แค่ว่า จำได้ กับ จำไม่ได้

แต่มันไม่ได้หมายความว่าเราเสียเวลาเปล่านะ

การเรียนคำศัพท์มีสี่ระดับด้วยกัน  ตามที่นักวิจัย Edgar Dale เสนอไว้

1. ไม่รู้จักและไม่เคยเห็นคำนี้

2. เคยเห็นหรือได้ยินคำนี้ แต่ไม่แน่ใจว่าหมายความว่าอะไร

3. เห็นแล้วรู้จัก (recognize) และรู้ความหมาย ถ้าอ่านเจอจะเข้าใจ แต่ยังไม่ชัวร์ขนาดกล้าใช้พูดหรือเขียนเอง

4. รู้จักคำนี้ดี และสามารถใช้ในการพูดและเขียนได้

เวลาที่เราเจอคำใหม่ครั้งแรก เราก็ยังอยู่ในระดับแรกอยู่  เปิดดิกหาความหมาย ถ้าขยันหน่อยก็จดความหมายกับตัวอย่างใช่ไหมคะ เราก็มักจะคิดว่าอย่างนี้คือท่องแล้วแหละ ถ้าขยันหน่อย ช่วงนี้กำลังฟิต ก็อาจจะทวนสักอาทิตย์นึง

แล้วเราก็ลืมไป ทิ้งมันไป

พอมาอ่านเจออีกที “เฮ้ย คำนี้คุ้นๆอ่ะ” แต่ไม่แน่ใจว่าหมายความว่าอะไร

แล้วเราก็มาโทษตัวเองว่า “ทำไมโง่จัง ทำไมความจำห่วย” เลิกท่องดีกว่า เสียเวลา

แต่จริงๆแล้วเรากำลังก้าวหน้านะ อยู่ในระดับ 2 ไง

ปกติแล้วนะคะ เวลาเรียนคำใหม่เนี่ย มักจะต้องอยู่ระดับ2 หลายๆครั้งกว่าจะขึ้นเป็นระดับ 3

คือ จะต้องรู้สึกว่า “เฮ้ย คำนี้คุ้นๆอ่ะ” อย่างน้อยสามสี่ครั้ง ถึงจะเลื่อนไประดับ 3 ได้

เพราะฉะนั้นถึงแม้เราจะยังอยู่ในช่วง“เฮ้ย คำนี้คุ้นๆอ่ะ” แต่มันไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้ก้าวหน้านะ

ท่องศัพท์ก็เหมือนปลูกต้นไม้ค่ะ ต้องรดน้ำไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าเราจะยังไม่เห็นผล

Reference

Dale, Edgar, and Joseph O’Rourke. Vocabulary Building. Columbus, OH: Zaner-Bloser, 1986.